Rocznik został zapisany pismem charakterystycznym dla XVI wieku.
Tekst Rocznika wydał Wojciech Kętrzyński, w piątym tomie serii Monumenta Poloniae Historica, w roku 1888. Uzupełnił w nim te uszkodzone fragmenty, dla których odnalazł inną podstawę źródłową. W XX wieku zaginęła książka z wpisanym tekstem Rocznika. Po drugiej wojnie światowej badacze rozpoczęli jej poszukiwania w bibliotekach polskich i niemieckich, ale jak na razie bez rezultatu.
W 1962 roku tekst, na podstawie edycji Kętrzyńskiego na nowo opracował i wydał Gerard Labuda – w zbiorze Roczników wielkopolskich, publikacji przygotowanej przez Brygidę Kürbis. W edycji tej poprawiono kilka niedokładności Kętrzyńskiego przy odtwarzaniu datacji i treści zapisek.
Tytuł Wojciech Kętrzyński nazwał dzieło Rocznikiem poznańskim II, dla odróżnienia od wcześniej odkrytego Rocznika poznańskiego I. XX-wieczny wydawca, Gerard Labuda, dla wyrazistszego odróżnienia tego rocznika zaproponował nazwać go Rocznikiem poznańskim młodszym, co dość powszechnie się przyjęło.