2 ciężkie karabiny maszynowe, 1 granatnik, 50 pistoletów maszynowych i 120 karabinów.
Jej członkowie spędzili stu pojmanych do wioski, gdzie oddzielili oficerów od żołnierzy i Rosjan od Polaków. Około 30 wyselekcjonowanych Polaków powiązali kablem i wywieźli. Zabrali także 4 osoby ze wsi, które po kilku dniach powróciły. Resztę jeńców w liczbie 63 przed odmarszem rozstrzelali w okolicy wsi.
W oddziale AL i grupie radzieckiej, wg nowszych źródeł, było 34 zabitych i 30 rannych, natomiast w oddziale NSZ był jeden poległy i jeden ranny. Według wcześniejszych źródeł w walce zginęło 55 partyzantów AL i żołnierzy radzieckich lub 20 partyzantów, a 28 odniosło rany (w oddziale AL i grupie radzieckiej miało być 16 zabitych i 20 rannych, natomiast w oddziale NSZ miało być 4 zabitych i 8 rannych). Według Bogdana Hillebrandta, historyka z czasów PRL, do niewoli dostało się 32 alowców i 73 radzieckich skoczków spadochronowych. 5 oficerów radzieckich zostało przekazanych Niemcom, a reszta została rozstrzelana. Według dokumentów NSZ pojmano 40 członków AL i 67 partyzantów radzieckich. Członków AL puszczono wolno, po czym doszło do buntu sowieckich jeńców. W wyniku walki podczas jego tłumienia zginęło 67 Sowietów, a czterech członków NSZ zostało rannych (dwóch z nich zmarło od ran).