I tym razem Chrobry skorzystał z pomocy zbrojnej Morawian, nakazując im w czerwcu 1017, a więc jeszcze przed rozpoczęciem właściwej kampanii, dokonanie śmiałego wypadu na teren marchii południowo-wschodniej. Miesiąc później oddziały morawskie pod dowództwem Mieszka II dokonały dywersyjnego najazdu na Czechy. Morawianie zdobyli bliżej nieokreślony gród, lecz podczas odwrotu z wielkimi łupami zostali zaatakowani i pobici w polu przez siły Henryka Mocnego. Tak jak w roku 1015 śmiały i niespodziewany atak przyniósł oczekiwany skutek: Bawarzy wschodni nie ruszyli wraz z armią cesarza Henryka na Polskę, lecz zdecydowali się strzec swoich granic na południu CzechStanisław Zakrzewski: Bolesław Chrobry Wielki, wyd. Universitas 2006, s. 285 i 288–289.. Wojna zakończyła się pokojem w Budziszynie, który oddawał Polsce ziemie łużycką i milecką na własność (a nie jako lenno).
Ważniejsze bitwy: bitwa pod Ciani bitwa pod Krosnem Odrzańskim bitwa na ziemi Dziadoszan bitwa pod Budziszynem oblężenie Miśni obrona Niemczy
Zobacz też Stosunki polsko-niemieckie od X do XII wieku Konflikty zbrojne w historii Polski
Przypisy
Bibliografia Kazimierz Tymieniecki, Bolesław Chrobry. W: Konopczyński Władysław (ed): Polski słownik biograficzny. T. II: Beyzym Jan – Brownsford Marja. Kraków: Nakładem Polskiej Akademii Umiejętności, 1936. . str. 251
Kategoria:Historia Niemiec w średniowieczu