Utworzyli dwa drzewa filogenetyczne przedstawiające pozycję wszystkich gołębi, od których pobrano próbki; przedstawiciele Caloenas, Didunculus (1 gatunek – zębacz), treronów (Raphinae) i Goura zostali zaprezentowani następująco:
Charakterystyka thumb|left|Ilustracja z 1823 Gołąb osiągał długość ciała bliską 32 cm. Upierzenie przybierało barwę głębokiej, butelkowej zieleni, a szyję zdobiły wydłużone pióra. Pióra skrzydeł i grzbietu były upstrzone dużymi, białymi, trójkątnymi plamami, a na końcu sterówek znajdował się żółtawy pas. Nogi i stopy były czerwonawe. Wedle starszych opisów skrzydła miały długość 225 mm (przy okazie z Liverpoolu brak zewnętrznych lotek), a końcówka dzioba miała barwę żółtą. Ogon mierzył 126 mm długości, dziób wzdłuż górnej krawędzi 20 mm, a skok 33 mm. Bazując na rysunku Lathama i resztkach farby na spreparowanej skórce z Liverpoolu, można wywnioskować, że tęczówka była czerwona. Na podstawie obecności wydłużonych piór na szyi John Latham zasugerował pokrewieństwo z nikobarczykiem zwyczajnym (Caloenas nicobarica), a Rothschild uznał go po prostu za anormalny okaz tego gatunku. Najprawdopodobniej to, że gatunek często był pomijany przez późniejszych autorów, należy przypisywać wpływowi Rothschilda.