Po wojnie powrócił do Polski w 1947. Do 1956 pracował w przemyśle naftowym aż do czasu rozwiązania PGPN w Sanoku. Wtedy został przeniesiony do Ekspozytury PKS w Krośnie i był kierownikiem działu planowania i zatrudnienia. Później sprawował stanowisko kierownika oddziału terenowego PKS w Sanoku. Pracował też jako nauczyciel języka angielskiego w II Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Skłodowskiej-Curie w Sanoku. Od 1952 do 1953 był członkiem Komisji Oświaty i Kultury przy Miejskiej Radzie Narodowej w Sanoku. Od 1960 był członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, należał do oddziału (powiatowego) w Sanoku ZBoWiD, 23 maja 1971 został wybrany członkiem zarządu, 21 października 1973 wybrany zastępcą członka zarządu oddziału miejskiego (działającego od 1 stycznia 1973 wskutek przekształcenia oddziału powiatowego na podstawie zmian administracyjnych). Był prelegentem z ramienia ZBoWiD. Potem należał do koła miejskiego ZBoWiD w Sanoku. W 1972 wszedł do składu Komisji Komunikacji Rady Miasta Sanoka. W okresie PRL początkowo był bezpartyjny, a potem przynależał do PZPR.
Jego żoną od 1948 była Dominika z domu Dębiec, nauczycielka, w tym w trakcie tajnego nauczania podczas II wojny światowej, a potem w I LO w Sanoku (1914–1984). Mieli troje dzieci.