Następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie został zaangażowany jako scenograf w Teatrze Rozmaitości oraz Teatrze Wielkim.
15 lipca 1920 poślubił artystkę dramatyczną Janinę Struszkiewiczówną. Ich dzieckiem była późniejsza wybitna aktorka teatralna i filmowa Danuta Wodyńska (1922–2001). W Warszawie współpracował również z Teatrem Reduta i Teatrem im. Bogusławskiego. W 1924 wspólnie z kuzynem ze strony matki, malarzem Bolesławem Kudewiczem (1887–1957), wykonał dla Teatru Miejskiego w Łodzi scenografię do licznych przedstawień (m.in. do Dziadów wileńskich i Cyda). Wkrótce potem wrócił do Warszawy, by wspólnie znowu z Wincentym Drabikiem wykonywać scenografie dla stołecznych teatrów (głównie dla Teatru Wielkiego), w tym przedstawień operowych. Podczas okupacji niemieckiej do czasu wybuchu powstania warszawskiego mieszkał w stolicy, pracując w założonej przez artystów spółdzielni „Zachęta”.
Po kapitulacji powstania zostaje przez Niemców najpierw przewieziony do obozu przejściowego w Pruszkowie, a następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu.