Dzieje Od wczesnego średniowiecza Bazylea była siedzibą lokalnego biskupstwa, zaś pierwszą romańską katedrę wzniesiono dopiero w IX wieku. W kontekście zachowanych dzieł sztuki integralnie związanych z katedrą, kluczowym zdarzeniem była fundacja drugiej romańskiej katedry przez cesarza Henryka II, ostatniego władcy z dynastii saskiej (Ludolfingów). Władca ten nie poprzestał na donacji nowego kościoła, wraz ze swoją małżonką Kunegundą hojnie uposażył jego wystrój poprzez dary złotnicze, w tym zachowane do dziś antependium ołtarzowe i krzyż relikwiarzowy. Para cesarska była darzona szczególnym kultem w Bazylei, ich znaczenie podniosły kanonizacje w 1146 roku (Henryk II) i w 1200 (Kunegunda). Artystycznym przejawem kultu było sprawienie licznych dzieł złotniczych, w których odwoływano się do patronów. W XIV – XVI wieku wykonano serię zachowanych do dziś dzieł z wizerunkami świętej pary m.in. monstrancje i relikwiarze oraz wierną replikę krzyża daru Henryka II. Pokłosie reformacji, kiedy to lud Bazylei rychło opowiedział się za naukami Kalwina, wybuchły rozruchy ikonoklastyczne, które wyrządziły ogromne straty w wystroju katedry. Skarbiec został szczęśliwie ukryty przed ikonoklastami, później rozlokowano go w pomieszczeniach za zakrystią świątyni.