Karol Gandor (ur. 4 listopada 1930 w Dankowicach, zm. 11 listopada 1988 w Katowicach) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalista w zakresie prawa cywilnego, profesor zwyczajny na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, w latach 1971–1972 dziekan tego wydziału.
Życiorys Był synem Franciszka i Katarzyny (zm. 1932). Po śmierci matki w 1932 przeniósł się z rodziną do Czechowic, gdzie jego ojciec pracował jako górnik w Kopalni Węgla Kamiennego „Silesia”.
W latach 1937–1944 uczęszczał do szkoły podstawowej w Czechowicach, a następnie do gimnazjum w Bielsku i liceum męskiego przy tym gimnazjum, które ukończył w 1951 z wyróżnieniem. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawno-Administracyjnym Uniwersytetu Wrocławskiego. Jeszcze w czasie studiów rozpoczął pracę jako zastępca asystenta (1953) i asystent (1954) w Katedrze Ekonomii Politycznej. Po ukończeniu studiów w 1955 kontynuował pracę na macierzystej uczelni, od 1956 w Katedrze Prawa Cywilnego. W 1961 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie rozprawy Konwersja nieważnych czynności prawnych napisanej pod kierunkiem Józefa Fiemy. Stopień doktora habilitowanego otrzymał w 1965 na podstawie pracy Sprzedaż na raty – problemy organizacyjne i prawne.