Historia Brzegi Jeziora Genewskiego na terenie obecnej Lozanny zamieszkiwane były czasowo w okresie mezolitu 9500–5000 lat p.n.e. przez nomadyczną ludność zbieracko-łowiecką. W okresie neolitu 5500–2200 lat p.n.e. obszar został zasiedlony przez ludność rolniczą. Ślady pierwszego osadnictwa pochodzą z 4000 p.n.e. W Lutry znajdują się pozostałości po dwóch neolitycznych cmentarzyskach oraz prehistoryczne głazy.

Region był zamieszkany nieprzerwanie od okresu cesarstwa rzymskiego. Dalszy rozwój Lavaux przypadł na XI wiek w okresie ekspansji biskupstwa w Lozannie, które uzyskało w 1079 roku Lutry, Chexbres i Corsier-sur Vevey. W okresie tym w regionie powstały klasztory benedyktynów i cystersów.

Po révolution vaudoise w 1798 roku, w regionie doszło do zmian własnościowych i administracyjnych. Cześć posiadłości została znacjonalizowana, a następnie sprywatyzowana. Region został podzielony na dwa dystrykty, a parafie zostały przekształcone w gminy. Po tym jak w 1803 roku Lozanna stała się stolicą nowo utworzonego kantonu Vaud, przystępując do Federacji Szwajcarskiej (niem.