Od 1936 mianowany zastępcą profesora.
Na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie zainicjował badania nad węglowodorami terpenoaromatycznymi, jako pierwszy w Polsce rozwinął badania naukowe nad tą dziedziną cukrów. Pod koniec sierpnia 1939 zmobilizowany żołnierz w II Wileńskim Pułku Artylerii Ciężkiej – adiutant dowódcy dywizjony w Grupie Operacyjnej POLESIE. Wzięty do niewoli – 7 października 1939 jeniec oflagu: II B w Arnswalde (Choszczno) i od września 1940 do stycznia 1945 II C w Woldenbergu (Dobiegniew), gdzie wykładał na Kursach Politechnicznych z chemii i prowadził odczyty z chemii i zasad zdrowego żywienia.
Od jesieni 1945 w Gdyni. Od 1 listopada 1945 do 1973 wykładał na Politechnice Gdańskiej. Od 1945 do 1967 był kierownikiem Katedry Chemii Organicznej. Został mianowany w 1945 profesorem kontraktowym, od 1955 profesorem nadzwyczajnym. Promotor 2 doktoratów.
Jeden z organizatorów Wydziału Farmaceutycznego Akademii Lekarskiej w Gdańsku. W 1946 kierował kursami w zakresie chemii organicznej z preparatyką dla lekarzy Akademii Lekarskiej (obecnie GUMed).