W grudniu 1918 wcielony do WP, wkrótce aresztowany za prowadzenie agitacji komunistycznej wśród żołnierzy, zbiegł do Brodnicy, gdzie zamieszkał i pracował jako piekarz. Od kwietnia 1919 do maja 1920 więziony, po zwolnieniu pracował w warszawskiej piekarni i wstąpił do KPRP, w której w latach 1923–1924 był funkcjonariuszem KC; działał również w Związku Robotników Przemysłu Spożywczego w Polsce. Kilkakrotnie aresztowany i więziony, w grudniu 1924 na polecenie władz KPRP wyjechał do ZSRR pod nazwiskiem Włodzimierz Stolarow i pracował w Międzynarodówce Chłopskiej, a w latach 1932–1936 studiował w Akademii Przemysłu Spożywczego, po ukończeniu której został dyrektorem sowchozu w Humaniu. Później był kierownikiem zakładów spożywczych w Liwnach. W 1937 aresztowany i uwięziony, w 1945 zwolniony, po zwolnieniu wrócił do Polski, gdzie w latach 1945–1951 był instruktorem Wydziału Przemysłowego PPR/PZPR. Od 25 kwietnia 1951 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Rolnego i Spożywczego, a od 19 lipca 1956 do 16 marca 1957 Ministerstwie Przemysłu Spożywczego, od 1957 na emeryturze. Działacz ZBoWiD, przewodniczący Krajowej Komisji Weteranów Walk Rewolucyjnych 1905–1917 przy Zarządzie Głównym ZBoWiD. Był odznaczony m.in.