Dwór kupił niejaki Wener, który rozebrał większą jego część.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Ludwinowo, wcześniej należące do województwa brzeskolitewskiego Rzeczypospolitej, znalazło się na terenie guberni słonimskiej (1795–1796), później litewskiej (1797–1801) i grodzieńskiej (1801–1915) Imperium Rosyjskiego.
Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Ludwinowo znalazło się na terenie Polski, w gminie Osowce w powiecie drohickim województwa poleskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
We wsi leży kamień poświęcony pamięci Elizy Orzeszkowej.
Dawny dwór Stary, parterowy, drewniany dwór pochodził prawdopodobnie z XVIII wieku. Nic po nim nie zostało poza resztkami parku i jednym budynkiem gospodarczym.
Majątek w Ludwinowie jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego w rozdziale o Zakozielu.
Przypisy
Kategoria:Wsie w rejonie drohiczyńskim