W 1929 roku został przeniesiony do 6 pułku piechoty, gdzie został dowódcą 7 kompanii piechoty, a później dowódcą batalionu szkolnego tego pułku.
Po przekształceniu Reichswehry w Wehrmacht został dowódcą batalionu w 46 pułku piechoty. W 1936 został przeniesiony do sztabu 69 pułku piechoty, a w lutym 1938 roku został dowódcą tego pułku, w tym czasie pułk ten został zmotoryzowany.
Brał udział w najeździe na Polskę jako dowódca 69 pułku piechoty (zmotoryzowanego) w składzie 20 Dywizji Piechoty Po zakończeniu walk w Polsce, 27 października 1939 roku został dowódcą 10 Brygady Strzelców wchodzącej w skład 10 Dywizji Pancernej. Dowodząc tą brygadą brał udział w kampanii francuskiej w 1940 roku, gdzie dowodzona przez niego brygada wyróżniła się w walkach o Calais. Potem wziął udział ataku na ZSRR, na północnym odcinku frontu, nadal dowodząc 10 Brygadą Strzelców.
2 sierpnia 1941 roku został mianowany dowódcą 10 Dywizji Pancernej, walczącej na froncie wschodnim do wiosny 1942 roku, po czym została przeniesiona do Francji, w celu reorganizacji i uzupełnienia.
W listopadzie 1942 roku dowodzona przez niego dywizji została przerzucona do Afryki Północnej, gdzie wzięła udział w walkach w Tunezji, przyczyniając się do stabilizacji sytuacji i powstrzymania ofensywy aliantów.