Wszedł natomiast do nowego gabinetu Salah ad-Dina al-Bitara jako minister informacji, kultury i przewodnictwa narodowego. Pozostawał na tym stanowisku także w kolejnych rządach, do października 1964. Jako minister informacji sugerował kierującemu partyjnym Komitetem Wojskowym gen. Salahowi Dżadidowi ujawnienie treści alawickich świętych ksiąg (tradycyjnie utrzymywanych w tajemnicy i udostępnianych jedynie wiernym, którzy przeszli odpowiednie rytuały), by w ten sposób skuteczniej walczyć ze stereotypami, jakie funkcjonowały w Syrii na temat alawitów. Dżadid nie zgodził się jednak na ten krokN. van Dam, The Struggle..., s. 111..
W 1964 prezydent Syrii gen. Amin al-Hafiz mianował go ambasadorem Syrii we Francji. Al-Dżundi pełnił te obowiązki do 1970, gdy po kolejnym zamachu stanu władzę w kraju przejął Hafiz al-Asad. Emigrował do Libanu, gdzie pozostawał do 1982. Następnie wrócił do Syrii i podjął pracę jako dentysta, nie angażując się więcej w politykę.
W 1969 wydał w Bejrucie krótkie wspomnienia opisujące historię i przemiany w partii Baas w okresie, gdy był aktywny w krajowej polityceN. van Dam, The Struggle..., s. IX-X.N. van Dam, The Struggle..., s. 169..