Ludwika Lotaryńska, fr. Louise de Lorraine-Vaudémont (ur. 30 kwietnia 1553, w Nomeny, zm. 29 stycznia 1601, w Moulins) – królowa Francji, tytularna królowa PolskiAntoine Malet, Oeconomie spirituelle et temporelle de la vie, et maison, noblesse & religion des nobles & des grands du monde. Dressee sur la vie, piete et sage, oeconomie de Louyse de Lorraine royne de France et de Pologne, Paris 1619, passim., małżonka Henryka III Walezego, księżna Mercoeur.
Córka Mikołaja Lotaryńskiego (stryja księcia Lotaryngii Karola III) i Małgorzaty von Egmond.
Swojego przyszłego męża zobaczyła po raz pierwszy w 1574. Henryk, wtedy jeszcze książę Andegawenii, został dopiero co wybrany na króla Polski i w drodze do swojej nowej ojczyzny odwiedził kuzyna Ludwiki – Karola III, księcia Lotaryngii (męża Klaudii de Valois – siostry Henryka). Henrykowi spodobała się Ludwika, która była piękną blondynką i dodatkowo należała do przyjaciółek Marii de Cléves – żony Henryka I Burbona, księcia de Condé, a kochanki Henryka, kiedy był księciem Andegawenii. Henryk zapamiętał Ludwikę, kiedy opuścił Lotaryngię.