Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 w korpusie oficerów piechoty. W październiku 1932 roku został przeniesiony do 52 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Złoczowie na stanowisko dowódcy batalionuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 329.. Później był oficerem Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 roku i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Do końca istnienia II Rzeczypospolitej pełnił funkcję szefa Wydziału Wojskowego Komisariatu Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku (podlegał mu m.in. komendant Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte).
Po agresji III Rzeszy na Polskę 1 września 1939 został aresztowany przez Niemców wraz z całym personelem Komisariatu Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku, po czym 5 września po interwencjach wydalonego już z terytorium Gdańska, Wysokiego Komisarza Ligi Narodów Carla Jakoba Burckhardta odstawiony do granicy niemiecko-litewskiej. Z Kowna wrócił do Polski i ewakuował się na południe, po czym po agresji ZSRR na Polskę przez Rumunię trafił do Francji. Następnie przebywał w Wielkiej Brytanii. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. Awansowany do stopnia pułkownika.