zbudowano jedynie prototyp, Semovente L3 da 47/32 – samobieżne działo przeciwpancerne 47 mm na podwoziu L 3/35. Działo było osłonięte jedynie czołową tarczą ochronną. W zakładach Fiat i Breda powstały jedynie dwa prototypy tego działa, niewiele różniące się od siebie. Produkcji seryjnej nie podjęto.
Eksport Tankietki L3 były eksportowane do wielu krajów świata: (w 1937); (w 1938, 6 sztuk); (1935-38, 72 sztuki uzbrojone w karabiny maszynowe Schwarzlose kaliber 8 mm); (1937, 14 sztuk); (1938, 23 sztuki uzbrojone w karabin maszynowy Madsen kalibru 13,2 mm); (1936–39, 14 sztuk); (1936–39); (1936–41, 16 sztuk); (1934–38; 65 sztuk uzbrojonych w km Gebauer kaliber 8 mm).
Użycie bojowe Tankietki L3 wszystkich wersji stanowiły podstawowy sprzęt włoskich jednostek pancernych w drugiej połowie lat trzydziestych aż do 1940 (kiedy na wyposażenie zaczęły wchodzić czołgi średnie M 11/39), w tym także były podstawowym sprzętem bojowym trzech włoskich dywizji pancernych (131 Centauro, 132 Ariete, 133 Littorio), utworzonych w 1939 roku. W skład każdej z tych dywizji wchodził pułk czołgów, składający się z 4 batalionów, w sumie posiadający 164 tankietki L3.