Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości obaj zostali przyjęci do Wojska Polskiego. Brali udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Tadeusz Bietkowski został awansowany do stopnia porucznika kawalerii. W 1923, 1924 był oficerem zawodowym 2 pułku ułanów w garnizonie Suwałki. W jednostce pełnił funkcję dowódcy plutonu i zastępcy dowódcy szwadronu karabinów maszynowych. Został instruktorem wyszkolenia strzeleckiego w Centrum Wyszkolenia Kawalerii. Ukończył studia uzyskując tytuł naukowy doktora praw. Później został zweryfikowany w stopniu kapitana w korpusie oficerów sądowych ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1927 i na przełomie lat 20. i 30. sprawował stanowisko podprokuratora przy Wojskowym Sądzie Okręgowym nr VI we Lwowie. Później został naczelnikiem wydziału Izby Skarbowej we Lwowie.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i deportowany w głąb Związku Radzieckiego. Po zawarciu układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 został zwolniony i został przyjęty do formowanych Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Później pełnił funkcję sędziego wojskowego w 2 Korpusie Polskim w składzie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Mianowany do stopnia majora w korpusie oficerów sądowych.