W latach 1945–1991 w Ukraińskiej SRR, a następnie w niepodległej Ukrainie.
Iwano-Frankiwsk jest ośrodkiem przemysłu maszynowego, metalowego, chemicznego, środków transportu, cementowego, skórzano-obuwniczego, meblarskiego, włókienniczego i spożywczego. W mieście znajduje się port lotniczy, trzy szkoły wyższe, ponadto muzea i liczne zabytki (m.in. pałac Potockich, ratusz z kramami, katedra greckokatolicka (dawny kościół Jezuitów), dawny kościół ormiański, synagoga).
Nazwy miasta Od chwili założenia do I rozbioru miasto nosiło nazwę Stanisławów. W 1772 zmieniono na niemiecki Stanislau, kiedy zostało częścią Monarchii Habsburgów (od 1804 – Cesarstwa Austrii, od 1867 – Austro-Węgier). Następnie po Wiośnie Ludów, miasto nosiło trzy warianty nazewnicze w językach: niemieckim (Stanislau), polskim (Stanisławów) i ukraińskim (Станіславів [Stanisławiw]). Ponadto ludność żydowska używała w jidysz wariantu סטאַניסלאוו [Stanislaw]. Kiedy miasto znajdowało się pod administracją Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej od 1 listopada 1918 do maja 1919 funkcjonowała oficjalna ukraińska nazwa Станіславів [Stanisławiw]. W maju 1919 wprowadzono polską nazwę urzędową Stanisławów.