Włoskie Siły Pancerne na froncie wschodnim wyposażone były jedynie w czołgi L6/40 oraz niszczyciele czołgów Semovente 47/32 żaden z nich nie miał wystarczającej siły ognia, by poradzić sobie ze sowieckimi czołgami średnimi i ciężkimi. Jednak ostatecznie żaden z Semovente da 90/53 nigdy nie został wysłany na front wschodni. Główną wadą Semovente da 90/53, podobnie jak w wielu innych dział samobieżnych podczas II Wojny Światowej, były otwarty przedział załogi, które pozostawiły załogę podatną na działanie odłamków i broni ręcznej. Ponadto Semovente da 90/53 jako pojazd zaprojektowany do walki z dala od pierwszej linii pancerze pojazdu został zredukowany niemal do minimum. Kolejną wadą pojazdu był niewielki zapas amunicji (6 pocisków w przedziale bojowym). Najczęściej stosowane były pociski Effetto Pronto lub HEAT, które mogły przebić 200 mm pancerz z odległość 2200 metrów.