W 1942 roku rozpoczęto produkować zmodyfikowaną wersję tego działa, tym razem na bazie kadłuba i zawieszenia czołgu M14/41, który sam był modyfikacją M13/40. Powstało około 140 egzemplarzy Semovente M 41. Od początku produkowano również działa dowodzenia wyposażone w dodatkowy sprzęt łącznościowy oraz sprzężony karabin maszynowy kalibru 8 mm lub pojedynczy karabin maszynowy 13,2 mm montowany zamiast haubicy.
Działo było budowane w trzech odmianach na podwoziach czołgów średnich i nosiły one odpowiednie nazwy w zależności od podwozia: Semovente M40 da 75/18 – budowany na podwoziu czołgu M13/40, zbudowano 60 szt. Semovente M41 da 75/18 – budowany na podwoziu czołgu M14/41, zbudowano 162 szt. Semovente M42 da 75/18 – budowany na podwoziu czołgu M15/42, zbudowano 190 szt.
Po kapitulacji Włoch w 1943 roku Niemcy przejęli 123 działa tego typu, których następnie używali pod nazwą Sturmgeschütz M 42 mit 75/18 850. Wersją rozwojową tego działa były dwie konstrukcje o różnym przeznaczeniu. Pierwsza z nich to produkowane do końca 1942 roku działo samobieżne Semovente 75/34 z armatą kalibru 75 mm o długości lufy 225 cm, które miało pełnić rolę niszczyciela czołgów. Druga, o nazwie Semovente 105/25, była samobieżną haubicą kalibru 105 mm. Oba pojazdy zbudowane zostały na podwoziu czołgu M15/42.