W tych latach został awansowany na stopień majora artylerii.
Wobec zagrożenia wybuchem konfliktu zbrojnego w ramach mobilizacji powszechnej 31 sierpnia/1 września 1939 został mianowany dowódcą 16 dywizjonu artylerii motorowej, zmobilizowanego w wyniku przemianowania I dywizjonu z 1 pułk artylerii motorowej w Stryju. Na tym stanowisku służył po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej na stanowisku dowódcy. Został ranny i wzięty przez Niemców do niewoli, po czym zmarł w październiku 1939 w Wiedniu.
Został pochowany w kwaterze żołnierzy polskich na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu. Jego nazwisko, jako żołnierza najwyższego stopniem wojskowym, zostało wymienione na ustanowionej w tej kwaterze tablicy pamiątkowej, której inskrypcja głosi: Pamięci żołnierzy polskich ofiar faszyzmu w latach 1939-1945.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari – pośmiertnie nr 12269 Krzyż Walecznych
Uwagi
Przypisy
Bibliografia