Historia Pierwsze wzmianki o lufach gwintowanych pojawiają się już w roku 1498 i dotyczą niemieckiego Augsburga. Wynalazek nie został jednak spopularyzowany, a formą dominującą przez następne stulecia pozostawała broń gładkolufowa. Ze względu na koszty produkcji oraz kłopotliwe ładowanie (pocisk musiał ciasno przylegać do ścian lufy, przez co wbijano go do niej przy użyciu stempla i młotka) broń gwintowana znajdowała zastosowanie głównie w myślistwie, a w wojsku - jako broń wyborowa (zob. sztucer) używana od XVIII w. przez oddziały jegrów. Przełomem okazało się wynalezienie pocisków Minié w połowie XIX w., które miały mniejszą średnicę niż kaliber lufy (dzięki czemu nie trzeba było używać siły przy ich umieszczaniu wewnątrz niej), a w momencie wystrzału rozszerzały się (dopasowując się ściśle do przewodu lufy). Rozwiązanie to zlikwidowało problem czasochłonnego ładowania broni wyposażonej w lufę gwintowaną, czego konsekwencją była jej gwałtowna popularyzacja. Od tego czasu lufy gwintowane są powszechnie stosowane w strzeleckiej broni palnej (początkowo odprzodowej, a następnie odtylcowej).