Mimo niechęci do stosowania ponownie silnika konkurencji (podobnie zdarzyło się przy A6M Zero) z uwagi na jego słabsze osiągi, dopiero po kilkumiesięcznej dyskusji Horikoshi musiał się zgodzić, ponieważ to Marynarka finansowała projekt.
Pierwszy prototyp został oznaczony symbolem A7M1. Prace konstrukcyjne nad nim przebiegały jednak bardzo powoli ze względu na priorytetowe projekty myśliwców A6M i J2M. Silnik Nakajima NK9K Homare 22 dysponował mocą 2000 KM podczas startu i 1570 na pułapie 7200 metrów. Uzbrojenie stanowiły dwa karabiny maszynowe kalibru 13,2 mm i dwa 20 mm działka. Całe uzbrojenie strzeleckie umieszczone było w skrzydłach. Samolot został także zaopatrzony w samouszczelniające się zbiorniki paliwa, opancerzenie kabiny pilota i pancerną szybę wiatrochronu kabiny. Ponadto dodano też klapy bojowe podwyższające zwrotność podobne do tych jakie zastosowano w myśliwcu Kawanishi N1K1-J Shiden (w kodzie aliantów George). Prototyp A7M1 oblatano 6 maja 1944 roku. Już w trzy tygodnie po oblocie, został przekazany marynarce do testów. Testy wykazały, że zwrotność, dzięki specjalnym klapom, jest taka sama jak u A6M3 i nie ustępuje A6M5. Pod tym względem samolot zebrał od pilotów bojowych pochwały.