Ostatnie dni życia 300px|thumb|Tablica nagrobkowa Artura Benniego upamiętniająca fakt przeniesienia jego zwłok z cmentarza protestanckiego (niekatolickiego) w Rzymie do ossuarium garibaldczyków na wzgórzu Janikulum (na tablicy błędna data śmierci: 16 listopada 1867 r.) 4 listopada 1867 przewieziono rannych Garibaldczyków (wśród nich także Artura Benniego) do Rzymu i umieszczono pod strażą w szpitalu św. Onufrego. Z powodu złych warunków sanitarnych w niegroźną ranę wdało się zakażenie. Lekarze odjęli Benniemu prawe przedramię, ale nie zdołali uratować mu życia. Zmarł 27 grudnia w rzymskim szpitalu św. Agaty. Pozostawił wdowę, Rosjankę z dobrego moskiewskiego domu, poznaną w Sankt Petersburgu i poślubioną w Szwajcarii (A. Jakobi nazywa ją „госпожа К.”, a Leskow podaje jej inicjały: М.Н.К., dodając w innym miejscu informację, że w środowisku petersburskim nazywano ją „маленькая гражданка”). Przyjechała ona do Rzymu krótko po śmierci męża i uczestniczyła w jego pogrzebie.