milicji, 14 lutego 1943 awansowany na pułkownika bezpieczeństwa państwowego, od 22 maja 1943 do 2 września 1948 zastępca szefa Zarządu/Głównego Zarządu Jeńców Wojennych i Internowanych NKWD ZSRR, 14 grudnia 1943 mianowany komisarzem bezpieczeństwa państwowego, a 9 lipca 1945 generałem majorem. Od 2 września 1948 do lutego 1949 szef Zarządu Budownictwa nr 791 MWD w Suchumi, od 12 marca do 18 maja 1949 pełnomocnik MWD ZSRR do deportacji "kułaków z rodzinami i rodzin bandytów i nacjonalistów" z Łotewskiej SRR, od 18 maja 1949 do 24 listopada 1951 szef Północnokaukaskiego Okręgowego Zarządu Zaopatrzenia Wojskowego MWD ZSRR, od 24 listopada 1951 do 24 lipca 1952 zastępca szefa, następnie szef Zarządu Zaopatrzenia Wojskowego MWD ZSRR Okręgu Ukraińskiego, od 5 marca 1955 do 4 czerwca 1957 szef Zarządu Służby Lokalnej Obrony Powietrznej MWD Ukraińskiej SRR, następnie zwolniony ze służby.
Jeden ze sprawców zbrodni katyńskiej na polskich oficerach w 1940 roku.