W 1974 roku jego piosenka “Il re non si diverte” zdobyła nagrodę włoskiej krytyki płytowej jako najlepsza płyta roku. W 1977 roku osiągnął sukces albumem Samarcanda. W 1983 wygrał nagrodę im. Tenco (Premio Tenco). W 1992 roku wygrał Festivalbar piosenką „Voglio una donna”.
XXI wiek rozpoczął wydaniem albumu Canzoni e cicogne. Po okresie kryzysu i wyjeździe do Kenii wydał w lutym 2004 roku album Rotary Club of Malindi z aranżacjami etnicznymi, które nadzorował Mauro Pagani, były muzyk zespołu Premiata Forneria Marconi.
Aż do początku 2005 roku realizował projekt Luci a San Siro… di questa sera (zarejestrowany na albumie Il Contastorie), w którym powrócił do swych najbardziej znanych utworów przedstawiając je w aranżacji jazzowej; przez ponad dwa lata prezentował je w koncertach jazzowych wraz z dwoma największymi włoskimi muzykami jazzowymi: pianistą Patrizio Farisellim i basistą Paolino Dalla Porta. W 2007 roku wydał album Di rabbia e di stelle, utrzymany w stylu pop. W 2009 roku we współpracy z Beppe D'Onghia zaproponował swoje piosenki w aranżacji na fortepian i kwintet smyczkowy;