Dodatkowe pary podnośników, z napędem hydraulicznym (i awaryjnym ręcznym), znajdowały się w tyle wieży (do pocisków) i między działami (do ładunków prochowych). Dosłana amunicja była potem ładowana ręcznie do dział z wózka składowego.
Artylerię średniego kalibru stanowiło 14 dział kal. 152 mm (6 cali) typ 41 o długości lufy 40 kalibrów, strzelające amunicją z łuską (ang. quick firing – QF), osiem na pokładzie głównym w kazamatach, a sześć w nadbudówce, także w kazamatach. Wystrzeliwały one pociski o masie 45 kg (100 lb) z prędkością wylotową 700 m/s. Wedle ówczesnej prasy japońskie okręty miały o dwa działa kal. 152 mm więcej niż porównywalne pancerniki brytyjskie, a o cztery od rosyjskiego „Retwizana”. Działa te były dobrze rozmieszczone, w odróżnieniu od amerykańskich jednostek typu Illinois, których dziobowa para armat znajdowała się w zasięgu ognia wylotowego z dział artylerii głównej, co uniemożliwiało równoczesne prowadzenie ognia z obydwu typów dział.