Sam posąg przedstawia najprawdopodobniej Isztar w jej roli jako bogini miłości i pierwotnie stać mógł w poświęconej jej świątyni.
Z tyłu posągu znajduje się krótka inskrypcja klinowa z której wynika, iż posąg powstał za panowania asyryjskiego króla Aszur-bel-kala (1073-1056 p.n.e.). Tekst wspomina też o tym, iż król ten kazał stawiać tego rodzaju posągi w prowincjach, miastach i garnizonach ina muḫ-ḫi ṣi-a-ḫi – „dla wzbudzenia podniecenia” lub „dla przyjemności”hasło ṣâḫu, The Assyrian Dictionary, tom 16 (Ṩ), The Oriental Institute, Chicago 1962, s. 64-65.. Użyte tu słowo ṣâḫu może też znaczyć „być przyciągającym, takim który wabi/nęci”, więc według innej interpretacji król miałby stawiać te posągi po to, „aby wabiły/nęciły”Assante J., The Lead Inlays..., s. 383.. Zgodnie z opinią Julii Assante tego rodzaju posągi miały pobudzać seksualnie żołnierzy, zwiększając tym samym ich morale i wolę walki.
Inskrypcja kończy się przestrogą dla tych, którzy próbowaliby usunąć imię króla z posągu:
„Co zaś się tyczy tego, który usunie mą inskrypcję i me imię, to bogowie Sebittu sprawią, iż pokąsi go wąż”.
Przypisy
Linki zewnętrzne BM 124963 – opis zabytku na stronie British Museum (Collection online)