Wojska łączności ludowego Wojska Polskiego – jeden z rodzajów wojsk Wojska Polskiego w latach 1943–1990.
Pokojowa reorganizacja wojsk łączności W chwili zakończenia wojny w składzie wojsk lądowych znajdowały się cztery pułki łączności (1., 2., 3. i 4.), dziesięć samodzielnych batalionów łączności (2., 3., 7., 8., 9., 10., 11., 15., 22. i bł 1 KA) oraz czternaście samodzielnych kompanii łączności (5., 7., 8., 11., 23., 36., 38. kablowo-tyczkowe, 22., 24. budowy linii telegraficznych, 9., 30., 32. telegraficzno-eksploatacyjne, 6. telegraficzno-budowlana i 10. radiowa) pozostające na etatach wojennych wykorzystane były do odbudowy zniszczonych linii łączności na terenie kraju.
We wrześniu 1945 roku większość jednostek łączności zreorganizowano. 3 pułk łączności przeniesiono na etat pokojowy i przemianowano na 1 pułk łączności. Na bazie 1 pł zorganizowano batalion łączności OW Śląsk, a n bazie 4 pł batalion łączności OW Poznań. Rozformowano 7., 8., 15. bł i bł 1 KA, a znajdującą się tam kadrę i sprzęt wykorzystano do sformowania batalionów łączności OW Pomorze, Warszawa i Kraków, oraz dwóch kompanii łączności OW Lublin i Łódź. W oparciu o 3 batalion łączności i 22 batalion łączności MON powstał w Warszawie 1 batalion łączności Sztabu Generalnego. Natomiast 2., 9., 10. i 11.