Po ataku Niemiec na ZSRR walczył w rejonie Proskurowa, Winnicy i Białej Cerkwi, później walczył w stopniu majora na Froncie Zachodnim, m.in. w obronie miasta Biełyj. W lutym 1942 mianowany dowódcą 371 Dywizji Strzeleckiej w składzie 30 Armii i Frontu Kalinińskiego, uczestnik operacji Mars – walk pod Rżewem i Wiaźmą. 14 lutego 1943 awansowany na generała majora, od maja 1943 dowódca 36. Korpusu Strzeleckiego w 31 Armii Frontu Zachodniego (od 24 kwietnia 1944 – 3 Frontu Białoruskiego), latem-jesienią 1943 brał udział m.in. w walkach o odzyskanie Jarcewa, latem 1944 wraz z dowodzonym przez siebie korpusem brał udział w operacji białoruskiej, m.in. w walkach o Dubrowną i Orszę. 3 lipca 1944 wyznaczony komendantem wojskowym odzyskanego Mińska, 4 lipca 1944 wyznaczony dowódcą 113 Korpusu Strzeleckiego 39 Armii 3 Frontu Białoruskiego, brał udział w walkach na Litwie i w Prusach Wschodnich, podczas operacji wschodniopruskiej 113 Korpus brał udział w walkach o Tylżę i w szturmie Königsberga.
5 maja 1945 został mianowany generałem-lejtnantem. Po zakończeniu działań wojennych w Europie 113 Korpus został przeniesiony na wschód i włączony w skład Frontu Zabajkalskiego, skąd zajmował Wielki Chingan i m.in.