Franciszek Mitręga (ur. 5 września 1883 w Polskim Konopacie, zm. 21 kwietnia 1940 w KL Sachsenhausen) – polski prezbiter katolicki, ofiara niemieckiego terroru w okresie II wojny światowej, Sługa Boży Kościoła katolickiego, męczennik.
Życiorys Pochodził z rodziny rzemieślnika Mikołaja i Marianny z d. Gackowskiej. Urodził się we wsi Polski Konopat. Ukończywszy w 1902 Collegium Marianum w Pelplinie został stypendystą Towarzystwa Przyjaciół Nauk i w 1906 zdał egzamin dojrzałości w Chojnicach. Podjął studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie, po ukończeniu których 13 marca 1910 roku przyjął sakrament święceń kapłańskich. Powołanie realizował jako kapłan diecezji chełmińskiej. W czasie I wojny światowej został zmobilizowany do armii Cesarstwa Niemieckiego, gdzie służył jako kapelan. Był założycielem (1919 rok) i kierował działalnością Towarzystwa Ludowego w Opaleniu. Realizował powierzone obowiązki przez posługę jako wikariusz w Kurzętnikach, Pluskowęsach, Lipinkach, Łasinie, Nowym Mieście i od 1927 roku był proboszczem parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Opaleniu, a w 1930 roku powierzono mu parafię św. Mikołaja w Papowie Toruńskim.