stary kościół został wtedy zburzony. Okno miłosiernego Samarytanina, widoczne w prezbiterium, jest jedynym elementem starego kościoła, zachowanym w katedrze. Początkowo tylko nawa główna katedry została zbudowana, i została poświęcona w dniu 2 czerwca 1904 roku. W 1924 roku podjęto decyzję o budowie fasady zachodniej katedry jako upamiętnienie mężczyzn i kobiet Ulsteru, którzy służyli i zginęli w I wojnie światowej. Kamień węgielny pod budowę został położony przez gubernatora Irlandii Północnej, księcia Abercorn w dniu 2 czerwca 1925 roku, a ukończona fasada, zmodyfikowany projekt architekta Sir Charlesa Archibalda Nicholsona, została poświęcona w czerwcu 1927 roku. W międzyczasie, środkowe skrzyżowanie naw, w którym zasiada chór, zostało wybudowane w latach 1922-1924. Baptysterium, według planów opracowanych przez nieżyjącego W.H Lynna, który asystował Sir Thomasowi Drew, zostało poświęcone w 1928 roku, i kaplica Świętego Ducha, z pięknymi mozaikami przedstawiającymi Świętego Patryka, zostało poświęcone w dniu 5 lipca 1932 roku w 1500-lecie przybycia św Patryka do Irlandii. Lord Edward Carson, przywódca unionistów w okresie kryzysu autonomii, został pochowany (z pogrzebem państwowym) w południowej nawie bocznej katedry w 1935 roku.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Katedra św. Anny w Belfaście · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.