New Zealand Journal of Asian Studies (University of Auckland) 11 (1): 132–52..
Geneza
W 1948 roku siły związane z Malajską Partią Komunistyczną rozpoczęły nieudane powstanie skierowane przeciwko kolonialnym władzom Malajów. Cel sprzyjający rebeliantom został w zasadzie osiągnięty 31 sierpnia 1957 roku, gdy ogłoszono niepodległość Federacji Malajów, mimo to konflikt partyzancki trwał przez kolejne trzy lata. Po 1960 roku Armia Wyzwolenia Narodowego Malajów wycofała się wzdłuż południowej granicy Tajlandii, gdzie zorganizowała swoje obozy. Oddziały partyzanckie liczyły od 500 do 600 dobrze wyszkolonych partyzantów oraz około tysięczną grupą rezerwistówChin Peng, s.434–35. Partyzanci opracowali również nowe techniki walki partyzanckiej, które były owocem obserwacji wojny wietnamskiejA. Navaratnam, s. 7–8Nazar Bin Talib, s.16–17. Zdominowana przez ludność chińską partyzantka podjęła starania, aby pozyskać do organizacji większą liczbę rdzennych Malajów, co jednak odniosło tylko częściowe rezultaty. W ramach zwiększania atrakcyjności ruchu rebelianckiego dla Malajów utworzono podlegającą partii komunistycznej grupę o nazwie Partia Bractwa Islamskiego, która była odpowiedzialna za kolportaż materiałów propagandowych głoszących, że między islamem a komunizmem nie istnieją sprzecznościA. Navaratnam, s.4Rashid Maidin, s.77–78.