W początkowej fazie, gdy jednostka znajdowała się nad szelfem, prowadzono badania i fotografowanie stereoskopowe dna morskiego do głębokości 500-600 metrów. 14 sierpnia Ben Franklin wynurzył się w pobliżu Nowej Szkocji po przebyciu ponad 1400 mil morskich (ok. 2400 km). Późniejsze losy Później statek wykorzystano w kilku znacznie krótszych zanurzeniach, badając możliwości wykorzystania go do różnych celów, lecz w 1971 wszedł na rafę. Uszkodzona jednostka została sprzedana w prywatne ręce, ale nowy właściciel nie podjął prac remontowych i statek niszczał na nabrzeżu. W 1999 został podarowany do Vancouver Maritime Museum, gdzie przeprowadzono restaurację i wystawiono jednostkę jako eksponat muzeum.
Dane techniczne Jednostka o wyporności (w zanurzeniu) 132 ton miała długość 14,86 metra, szerokość 6,55 m i wysokość 6,1 m. Maksymalne zanurzenie operacyjne określono na 2000 stóp (600 metrów). Głębokość zgniecenia oszacowano na 1200 metrów.
4 silniki elektryczne, zamontowane w zewnętrznych gondolach mogły nadać prędkość 4 węzłów, jednak ze względu na bardzo ograniczoną ilość energii, silniki były przewidziane tylko do manewrowania.