Manuskrypt w dużej mierze skupia się na roli wyspy jako centrum nordyckiego królestwa Mann i Wysp, wpływu jego władców i biskupów oraz znaczenia samego opactwa Rushen, które zostało założone dzięki wsparciu króla Olafa.
Pierwsze rozdziały opowiadają głównie o królach skandynawskich i anglosaskich, w tym o Knucie Wielkim, ale w porównaniu z późniejszymi nie są zbyt rozbudowane i szczegółowe. Ponadto wiele dat z tego okresu jest przesuniętych o około piętnaście lat wstecz względem faktycznego czasu wydarzeń historycznych. Historia wyspy Man rozpoczyna się od 1066 roku legendą o Godredzie Crovanie, który po tym, jak przeżył bitwę pod Stamford Bridge przybył na Man i w 1079 roku ustanowił tam królestwo. Przed tą datą w kronice nie pojawiają się żadne wzmianki na temat wyspy. Późniejsze zapiski opowiadają o kolejnym władcy królestwa – Godredzie Sigtryggssonie i jego następcach. Historia Man kończy się w roku 1316, gdy linia rodu Godreda wygasa, a prawo do panowania nad wyspą staje się przedmiotem sporu między Anglią i Szkocją. Ostatnie zapiski dotyczą historii kościelnej, która zawiera m.in. listę biskupów oraz kopię Cronica Romanorum pontificum.