Wywodząc się z pierwotnej formy bezosobowej -sk przyjmuje w polskim nazewnictwie również odmiany rodzajowe. Występuje w niezłożonej formie rodzaju nijakiego -sko, a także rodzaju męskiego -ski oraz żeńskiego -ska. Użyty jest on również w samych nazwach wymienionych rodzajów „mę-ski” oraz „żeń-ski” od prasłowiańskich *mąž-ьskъ-jь oraz *žen-ьskъ-jь. W języku polskim przyrostek ten ma wiele oboczności, np. -ck, -cko, -zk, -zko, -sc, -zc itp..
Procesy lingwistyczne spowodowały dużą produktywność formantu -sk we wszystkich językach słowiańskich. Występuje on w licznych nazwach, formach i odmianach, na przykład: -owski: andrzejowski, doktorowski (XV wiek) -iński: dzieciński (dziecinny), macoszyński (macoszyn) -ański: afrykański, zakopiański (zamiast **zakopański) -ajski: hawajski, jawajski -ejski: dantejski, europejski -ijski: monachijski, chilijski -eński: genueński, budapeszteński.
Przystające etymologicznie formanty w językach germańskich cechuje mniejsza produktywność, a ich użycie zawężone jest obecnie do derywacji przymiotnikowej (por. np. ang. Danish „duński” < Dane „Duńczyk” + -ish, niem. deutsch „niemiecki;