Emil Aleksandrowicz Zibrak (ros. Эмиль Александрович Зибрак, ur. 1902 w Odessie, zm. 8 października 1937 w Moskwie) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych, starszy porucznik bezpieczeństwa państwowego.
Życiorys Żyd, w latach 1911–1919 uczył się w gimnazjum w Odessie, wydalony z 7 klasy, 1919 w Armii Czerwonej, od 1919 pracownik ochrony magazynów w Odessie, od kwietnia 1924 do października 1926 ponownie służył w Armii Czerwonej. Od listopada 1926 pracownik Zarządu Ekonomicznego OGPU ZSRR, od lutego 1928 członek WKP(b), od 11 lutego 1929 do 11 lutego 1930 p.o. szefa Oddziału tego zarządu, od 1 marca do września 1930 szef Wydziału Wschodniego Pełnomocnego Przedstawicielstwa OGPU w Środkowej Azji, od września do grudnia 1930 zastępca szefa Wydziału Specjalnego PP OGPU w Środkowej Azji i Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, od 25 stycznia do 1 lipca 1931 funkcjonariusz do zadań specjalnych Zarządu Ekonomicznego OGPU ZSRR, od 1 lipca do 27 września 1931 szef Wydziału Tajno-Politycznego PP OGPU w obwodzie moskiewskim, od października 1931 do maja 1932 sekretarz odpowiedzialny rezerw przy Radzie Pracy i Obrony ZSRR, od maja 1932 do 1936 członek Komitetu Rezerw przy Radzie Pracy i Obrony ZSRR.