Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 58. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 był dowódcą Samborskiego Batalionu Obrony Narodowej i jednocześnie komendantem 96 Obwodu Przysposobienia Wojskowego w Samborze przy 6 psp.
Na czele Samborskiego Baonu ON walczył w kampanii wrześniowej. Został wzięty przez Niemców do niewoli i był osadzony w Oflagu VII A Murnau, gdzie zmarł 30 marca 1943 i został pochowany na tamtejszym cmentarzuAutor publikacji Stefan Majchrowski wskazał tożsamość Wincenty Suda. Por. .
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (9 listopada 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy batalionów Obrony Narodowej Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Strzelców Podhalańskich Kategoria:Oficerowie Przysposobienia Wojskowego Kategoria:Polscy hodowcy gołębi Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Wojskowi związani z Sanokiem Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego zmarli w niemieckich obozach jenieckich w II wojnie światowej