3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty. W 1923 roku pełnił służbę w dowództwie 2 Dywizji Górskiej w Przemyślu na stanowisku oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej, pozostając oficerem nadetatowym 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. Z dniem 1 lutego 1925 został przydzielony do Oddziału Wyszkolenia Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko kierownika referatu. W 1928 roku był kwatermistrzem w 1 pułku czołgów w Poznaniu. Z dniem 1 lipca 1931 roku został przeniesiony z byłego II batalionu 1 pułku czołgów w Żurawicy do 2 pułku pancernego w tym samym garnizonie. W 1932 roku był dowódcą batalionu w 2 pułku pancernym w Żurawicy. 17 stycznia 1933 roku został awansowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 7 czerwca 1934 roku, po rozformowaniu 2 pułku pancernego, został przeniesiony do 3 batalionu czołgów i samochodów pancernych w Warszawie na stanowisko dowódcy. 22 grudnia 1934 roku został przeniesiony do 1 batalionu czołgów i samochodów pancernych w Poznaniu na stanowisko dowódcy batalionu.