W niedługim czasie ruszyły pierwsze turnieje i utworzono pierwsze drużyny klubowe (Gdański Klub Sportowy UNO). 25 lutego 1995 odbył się I Krajowy Zjazd Delegatów, na którym założono Polską Federację Unihoca, skupiającą uczniowskie kluby sportowe, ludowe kluby sportowe oraz inne kluby z całej Polski. W 1996 r. unihokej włączono do programu Igrzysk Młodzieży Szkolnej jako dyscyplinę obowiązkową. 22 stycznia 1997 podjęto uchwałę o zmianie nazwy na Polska Federacja Unihokeja–Floorball (PFU), która w 1997 r. została członkiem Międzynarodowej Federacji Unihokeja (IFF).
11 stycznia 1998 w Gdyni seniorska reprezentacja narodowa rozegrała swoje dwa pierwsze mecze międzypaństwowe, dwukrotnie ulegając towarzysko Łotwie (4:7 i 4:15), a w 2000 r. po raz pierwszy wzięła udział w mistrzostwach świata. W 2001 r. swoje inauguracyjne występy w mistrzostwach świata odnotowały reprezentacje kobiet oraz juniorów.
W 2002 r. PFU za zgodą Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu została przemianowana na Polski Związek Unihokeja. 16 listopada 2002 odbył się w Gdyni I Walny Zjazd Delegatów Polskiego Związku Unihokeja, na którym prezesem wybrano Rogera Żółtowskiego.
W 2017 r.