W 1926 uzyskał habilitację, a później stanowisko profesora nadzwyczajnego.
Podczas okupacji niemieckiej uczył w szkole budowlanej i wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej (1942–1944); uczestniczył także w tajnym nauczaniu politechnicznym.
Po wojnie został wybrany na dziekana Wydziału Inżynierii Politechniki Warszawskiej. Do przejścia na emeryturę (1960) kierował Katedrą Statyki Budowli. W 1960 Senat Politechniki Warszawskiej przyznał mu tytuł doktora honoris causa.
Od 1952 był członkiem rzeczywistym i wiceprezesem (do 1957) PAN. W Zakładzie Mechaniki Ośrodków Ciągłych PAN utworzył Pracownię Teorii Konstrukcji, którą kierował.
Był prezesem Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa (1951–1953) i NOT (1952–1957), członkiem założycielem (1958) i wieloletnim prezesem Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, był także członkiem PPR, a od 1948 PZPR.
Córka, Karyna Michalska (1918–2012), była profesorem historii teatru w Instytucie Sztuki PAN.
Zmarł 30 stycznia 1965 w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 131-3-16-17).