Napęd stanowiły dwie sprzężone maszyny parowe o dwóch cylindrach zasilane przez jeden kocioł opalany drewnem, którego zapas wynosił 50 m³. Moc siłowni wynosiła 300 (lub 406) KM, co dawało prędkość maksymalną 10 (lub 9) węzłów. Przy 9 węzłach zasięg pływania wynosił 220 mil morskich. Inne dane dotyczące maszynowni statku przedstawia Smirnow. Według niego „Impierator” napędzany był pojedynczą maszyną parową o mocy 208 KM, która opalana była węglem. Jego zapas miał pozwalać na przepłynięcie 300 mil morskich. Statek miał dwie śruby.
Początkowym uzbrojeniem okrętu były dwa działa kalibru 75 mm uzupełnione dwoma karabinami maszynowymi Maxim (kaliber 7,62 mm).
Służba Pod nazwą „Impierator Aleksandr III” podaje, że od początku nazwą jednostki był „Impierator”. (, czyli Cesarz Aleksander III Romanow) użytkowany w żegludze pasażerskiej na jeziorze Czudzkim przez Liflandzką Kompanię Żeglugową, której był własnością. W sierpniu 1915 roku został zarekwirowany przez Marynarkę Wojenną Imperium Rosyjskiego, która rozpoczęła uzbrajanie jednostki, już pod skróconą nazwą „Impierator”.