Od 1991 roku znajduje się na terenie Republiki Białorusi.
W 1966 roku odsłonięto tu pomnik upamiętniający pierwsze użycie katiuszy 14 lipca 1941 roku.
Dawny dwór W I połowie XIX wieku Wasilewscy mieszkali w podłużnym, drewnianym dworze z dwoma gankami o dwóch parach kolumienek od frontu, wzniesionym na murowanych piwnicach. Najstarsza część tego domu była znacznie starsza niż początek XIX wieku. Z czasem dom ten okazał się zbyt mały i w 1852 roku Ignacy Wasilewski zbudował nowy, klasycystyczny dwór w odległości około 100 m od starego, pod kątem prostym do niego. Dwór był zbudowany na planie prostokąta o wymiarach 35 i 14 m, na wysokiej podmurówce, przykryty czterospadowym dachem. Po obu stronach na dłuższych elewacjach budynku istniały dwa identyczne portyki o wymiarach podstawy 8 m i 2,5 m. Oba portyki były zwieńczone trójkątnymi przyczółkami wspartymi przez sześć jońskich kolumn. Do każdego portyku prowadziło osiem stopni.
Wnętrza były ogrzewane przez białe piece kaflowe i kominki. Niektóre ściany (np. w pokoju bawialnym – wszystkie ściany, w gabinecie – nawet sufit) były pokryte freskami Henryka Siemiradzkiego, kuzyna właścicieli. Na ścianach wisiały również obrazy pędzla m.in. Józefa Chełmońskiego i Juliusza Kossaka.