Kariera wojskowa Jako pośledni syn księcia brunszwickiego Albrecht nie mając większych szans na sukcesję jeszcze jako nastolatek rozpoczął karierę wojskową. Wyśmienite powiązania rodzinne ułatwiły mu awanse oraz błyskotliwą choć krótką karierę. W 1738 objął stanowisko kapitana w regimencie grenadierów gwardii brunszwickiej dowodzonym wówczas przez jego starszego brata Ferdynanda. U jego boku wziął udział w walkach przeciw Turkom na Bałkanach. W październiku 1743 został mianowany kapitanem konnej gwardii królewskiej w Danii, a w 1744 uzyskał zgodę na przyłączenie się na ochotnika do walczącej w Niderlandach angielskiej armii generała Wade’a. Tam szybko awansował do rangi podpułkownika. W styczniu 1745 opuścił służbę duńską, by przejść oficjalnie do armii pruskiej. Tu objął komendę 39 regimentu fizylierów w randze generała-majora, idąc w ślady swego starszego brata Ferdynanda. Pułk ten stacjonował wówczas w Chojnie. 4 czerwca 1745 na czele regimentu wziął udział w zwycięskiej bitwie pod Hohenfriedebergiem, a następnie w bitwie pod SoorBalthasar König, Anton: Biographisches Lexikon aller Helden und Militairpersonen. Tom 1, s. 221., gdzie poległ trafiony trzema kulami 30 września 1745.