W 1963 roku przeniósł się do Oslo i grał w klubie Vålerenga Fotball. Zdobył z nimi mistrzostwo Norwegii, wygrywając 1. ligę w 1965 roku, tuż przed jego powrotem do Trondheim. Tam dalej odnosił sukcesy i pełnił kluczową rolę w klubie. Z Eggenem w składzie Rosenborg 2 razy zdobył mistrzostwo Norwegii, a Nils Arne został wybrany "Graczem Roku" 1968, tuż przed jego decyzją o zakończeniu kariery.
Szybko po tym fakcie awizowano go jako nowego trenera Rosenborga (wspólnie z Torem Røste Fossenem). Jego pierwszy sezon (1971) zakończył się podwójnym sukcesem klubu i zdobyciem dubletu, pierwszego w historii. W połowie lat 70. był trenerem reprezentacji Norwegii do lat 21, zaś później także reprezentacji seniorów.
W 1978 roku powrócił do Rosenborga. Klub borykał się z ogromnymi kłopotami i grał w 2. lidze. Dwa lata później zaliczał się jednak już do ścisłej krajowej czołówki.
W 2003 został nagrodzony Królewskim Norweskim Medalem św. Olafa za zasługi dla norweskiej piłki nożnej.
Był ojcem innego piłkarza, Knuta Torbjørna Eggena.
Przypisy
Kategoria:Reprezentanci Norwegii w piłce nożnej Kategoria:Norwescy trenerzy piłkarscy Kategoria:Odznaczeni Medalem św. Olafa Kategoria:Piłkarze Rosenborg BK Kategoria:Piłkarze Vålerengi Fotball Kategoria:Selekcjonerzy reprezentacji Norwegii w piłce nożnej mężczyzn Kategoria:Trenerzy piłkarzy Rosenborg BK Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Zmarli w 2022