Na jeziorach wigierskich badał w tym czasie przenikanie promieniowania słonecznego przez wody. W latach 1933–1937 dokonywał pomiarów grawimetrycznych pod Truskawcem. Lata 1937-1938 spędził na organizowaniu obserwatorium na Kasprowym Wierchu (był kierownikiem powstającej placówki). Wiosną 1939 wyjechał do Kabulu, przyjmując od rządu afgańskiego propozycję objęcia stanowiska dyrektora Służby Meteorologicznej i Hydrologicznej tego kraju. Pobyt i organizacja służby miała trwać do 1942, ale z uwagi na wybuch II wojny światowej, przedłużyła się do 1948. W tym czasie został powołany na stanowisko profesora Uniwersytetu Kabulskiego. Badał wtedy m.in. zjawiska sejsmiczne, odkrywając ogniska sejsmiczne w dolinie rzeki Kabul. Napisał też fundamentalne prace z zakresu podziału klimatycznego Afganistanu i jego stosunków wodnych. W 1948 powrócił do Polski i objął katedrę geofizyki na Uniwersytecie Warszawskim. W 1954 wziął udział w polskiej ekspedycji do Nalczyka na Kaukazie dla obserwacji zaćmienia słońca (30 czerwca). Z uwagi na zachmurzenie ekspedycja zakończyła się niepowodzeniem. Zawiedziony brakiem wyników naukowych męczącej wyprawy wyjechał na odpoczynek z córką Joanną studentką fizyki do Zakopanego.