Pierwszą swoją pracę opublikował w 1937 roku. W tym samym roku uzyskał nowy wynik matematyczny, który miał być podstawą doktoratu wykonanego pod kierunkiem Mazurkiewicza i ukończonego we wrześniu 1939. Ta sama praca została później przyjęta (jako podstawa doktoratu) przez Stefana Banacha, ale z powodu wojny zakończenie przewodu doktorskiego nastąpiło dopiero w 1946 r. w Krakowie.
W 1937 r. rozpoczął pracę jako asystent w Szkole Podchorążych Lotnictwa (grupa Techniczna), gdzie pracował do września 1939. Wówczas wyjechał z Warszawy i trafił do Lwowa, gdzie został asystentem Stefana Banacha na Uniwersytecie Lwowskim, a od marca 1941 aspirantem. Po wkroczeniu Niemców do Lwowa (30 czerwca 1941) zdecydował się na powrót do Warszawy (marzec 1942 r.), gdzie przez dwa lata pracował w fabryce Philipsa i intensywnie pracował naukowo. W styczniu 1944 roku trafił do szpitala i po powstaniu warszawskim został ewakuowany do Krakowa. W 1945 roku rozpoczął pracę asystenta na Uniwersytecie Jagiellońskim. 11 lutego 1946 zakończył przewód doktorski (promotorem był Tadeusz Ważewski, praca nosiła tytuł „O zbiorze punktów osobliwych funkcji mającej pochodne wszystkich rzędów”), a w grudniu 1947 zdał kolokwium habilitacyjne. Równocześnie został zatrudniony na Uniwersytecie Jagiellońskim jako zastępca profesora. W październiku 1948 r.