3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 84. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 22 pułk artylerii polowej. W 1923 dowodził w tym pułku II dywizjonem. W październiku 1924 został przydzielony z 22 pap do Szefostwa Artylerii i Uzbrojenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I na stanowisko referenta. Do czerwca 1927 pełnił służbę w 6 pułku artylerii polowej w Krakowie na stanowisku zastępcy dowódcy pułku. 12 kwietnia 1927 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 8. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu 1927 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do Instytutu Badań Materiałów Uzbrojenia na stanowisko kierownika pracowni centrali badań chemicznych. W grudniu 1929 został przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia.
Po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej został zatrudniony w Instytucie Technicznym Uzbrojenia.
W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „reklamowany na 12 miesięcy”.
Zmarł 16 lipca 1939 w Warszawie.