W wolnej Polsce wstąpił do Policji Państwowej. Awansowany do stopnia nadkomisarza. Od 1925 był komendantem Głównej Szkoły Policji w Warszawie, od 1926 zastępcą komendanta Policji Państwowej miasta stołecznego Warszawy (oraz pełniącego obowiązki komendanta). W 1927 roku został awansowany do stopnia podinspektora Policji Państwowej. W tym samym roku została opublikowana jego książka pt. Jakim powinien być policjant. Mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty ze starszeństwem z 29 listopada 1930 rokuRocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 62, 813..
W 1936 został mianowany inspektorem i komendantem Centralnej Szkoły Policyjnej w Mostach Wielkich.
Wobec zagrożenia konfliktem zbrojnym w 1939 został przydzielony do Komendy Głównej Policji Państwowej w Warszawie na stanowisko oficera inspekcyjnego. Po agresji III Rzeszy na Polskę, mimo otrzymanego rozkazu ewakuacji, czynił starania na rzecz ocalenia policjantów i uczniów szkoły policyjnej. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów w okolicach Tarnopola. Miał być przewieziony do jednego z obozów NKWD dla jeńców polskich, jednak wskutek choroby został wyłączony z transportu i osadzony w twierdzy w Dniepropetrowsku.